شبه خاطرات (۷۳)

بالاخره اون خبر خوب رسید

بالاخره  اون خبر خوبی که همه منتظرش بودیم رسید و قرار شد یک تیپ شهرستانی خط پدافندی مهران رو از گردان حمزه  سید الشهدا تحویل بگیره و ما به پادگان دوکوهه برگردیم.
گردان که به پادگان دو کوهه برگشت سراغ هر کسی  از دوستان رو از گردانهای دیگه  می‌گرفتی یا خبر شهید شدن و یا زخمی شدنش رو  بهت می‌دادند
همه  بچه های زخمی‌ که از شلمچه برگشته بودند از آتیش وحشتناک سه راه مرگ و کانال ماهی می‌گفتند. یه جورایی  تو دل بچه ها داشت خالی می‌شد. بعضی هام که عشق شهادت داشتند با شنیدن اخبار یک جنگ همه جانبه برق خوشحالی  رو تو چشماشون می‌شد دید.
رسم بود که هر گردانی که از خط پدافندی برمی گشت یه ده پونزده روزی به مرخصی می‌رفت، احتمال  داشت ما رو هم به مرخصی بفرستند. اما قضیه طور دیگه‌ای شد. گردان 400 نفره حمزه 200 نفر دیگه نیرو گرفت و رو هم شدیم 600 نفر. باورکردنی نبود. گروهان های سه دسته‌ای تبدیل شدند به چهار دسته شدند  و همه  نیرو ها رو تو اردوگاه کرخه به خط کردند. «حاج امینی» از دور پیداش شد و با اون ابهت همیشگی‌اش شروع به سخنرانی کرد. تکیه کلام همیشگی‌اش «تکلیفه» بود.
 حاجی گفت: برادرا می‌دونم خسته‌اید و چهل روز تو خط پدافندی بودید. اما امروز روز تکلیفه. الان تو شلمچه تمام ماشین جنگی ایران با تمام توان دشمن  درگیره گردان هایی که به خط زده بودند بازسازی شده و دوباره جلو رفتند. الان تنها گردان کامل لشگر گردان حمزه است. حق شماست که به مرخصی برید ...
اما...
هیچکس از جاش تکون نخورد بعد هم حاجی به بچه ها امید و توکل رو روایت کرد که از آتیش دشمن نترسید.  روزی آیندگان به غیرت شما غبطه می‌خورند.
.
راست هم می‌گفت بعد از چهل روز خط پدافندی و دوری از خانواده همه تصمیم گرفته بودند که به زیر آتیشی سنگین برند که هیچ گردانی بیشتر از دو روز  اونجا نمونده بود. گردان‌ها بعد از چند روز با شهادت و زخمی شدن کلی از نیروها به گروهان تبدیل می‌شدند و با گروهان های دیگه ادغام می‌شدند و دوباره برمی گشتند به خط اوّل..
محسن روغنی‌گرها مسئول دسته دو شد و محسن شیرازی مسئول دسته یک . حمید بهرامی اونقدر شر بود که آدم باورش نمی شد معاون دسته بشه! گردان تجهیز شد و راهی اردوگاه کارون نزدیکی های اهواز شدیم. اونجا به منطقه نزدیکتر بود و اخبار دقیق‌تر می‌رسید. کارون که رسیدیم خبر شهادت بچه محل هامون «علیرضا حیدری‌نژاد» و «ابراهیم احمدی نژاد» رو شنیدیم. بنده خدا  علی رضا باباش همیشه سر کوچه‌مون می‌نشست و  هر وقت از مرخصی می‌اومدم با شوخی می‌گفت بادمجون بم!  تو دوباره برگشتی؟

گروهان آرپی‌جی تیپ ذوالفقار جلوتر از سه‌راهی شهادت پشت خاکریز مقطعی ها تو تله یه  گردان تانک افتاده بودند. خاکریز دو جداره ها رو که رد می‌کنند یهو کلی تانک نورافکن هاشون رو روشن می‌کنند و با توپ مستقیم و دوشکا بچه های گروهان آرپی‌جی رو قتل عام می‌کنند.