شبه خاطرات(۵۸)

کربلا را رها می کردند تا به هیئت بروند!!

رفتم خودم رو به فرمانده گروهان معرفی کردم  .ایشون هم منو به دسته یک معرفی کرد.گردان هنوز نیرو نگرفته بود و منتظر بود تا نیرو بگیره.دوران عجیبی شده بود از خیلی ها توقع بود که جنگ و جبهه رو جدی تر بگیرند اما اینطوری نبود...

دم محرم که می شد خیلی از بچه های قدیمی برا ی هیئت رفتن پای منبر فلان حاجی! می رفتن تهران و حال همه گرفته می شد چون برا ی بعضی ها جنگ اولویت اول رو نداشت...

امام می گفت جنگ در راس تمام امور است اما خیلی  از بیست میلیون جوون پاشون به جبهه ها باز نشد...

خیلی هاهم ترجیح می دادند دم مسجد چراغ قوه بزنند و ایست بازرسی وایستن اما جبهه نیان و یا اگر هم میان وسط معرکه عاشورا هوس عزاداری پای منبر فلان کس به سرشون بزنه و گردان ها رو خالی کنن...

خوبیش اینه که خیلی از این آدمها بعدها مدعی جبهه و جنگ شدند اما پاشون از دوکوهه جلوتر باز نشد.. 

حاج محمود امینی فرمانده گردان برای کادر گردان سخنرانی کرد و گفت برید تهران و تا می تونید بچه های مساجد و محل تون رو دعوت کنید که بیان جبهه و گردانها رو پر کنند..

تو مسجد ما از خیلی وقت پیش اختلاف افتاده بود و دو دستگی شده بود.شب رفتم مسجد و بعد از ایست بازرسی حرفهای حاجی رو برای همه تکرار کردم..اما متلک یکی از بچه ها دلم رو آتیش زد که اومدی منت بزاری و فخر بفروشی!!

نا امید از مسجد بیرون اومدم برا خودم تو خیابون قدم زدم.این بنده خدایی که متلک انداخت پاش هیچوقت به جبهه باز نشد اما سالها بر ما حکومت کرد تو محافل فرهنگی  ارزشی!!!

صبح که شد رفتم در خونه علی رضا حیدری نژاد  تا ازش خدا حافظی کنم  دیدم یه دوربین برداشت و اومد دنبالم که این عکس آخره که ازت می گیرم بای بای کن عکس حجله ایت خوب در بیاد.حاج نصرت بابای علی رضا هم می خندید و کیف می کرد.بعدم در گوشم گفت تا برسی کرخه من و ابراهیم هم خودمونو رسوندیم...

اما بنده خدا نمی دونست این عکاسه که  تا چند روزه دیگه تو کوزه می افته و بادمجون بم آفت نداره!