شبه خاطرات (۳۴)

رفیق بی کلک مادر

تحمل بیمارستان و فضای آن خیلی سخته درست مثل زندان تا آدم گرفتارش نشه قدر عافیت و آزادی رو نمی دونه .

تو زندون انفرادی بودن اعمال شاقه است تو بیمارستان رو تخت بودن و نتونستن پایین اومدن.

دو ماه گرفتار تخت بودم  بیچاره اونهایی که الان بیست ساله رو تخت بیمارستانن و کسی حالشونو نمی فهمه. اولش همه داغن ولی...

یکی از گرفتاری های  بچه های روتختی آفتابه لگنه!

شاید خنده دار بیاد اما تو بیمارستانهای ما خیلی پرستارا زورشون می آد برا مریضا از این کارا بکنن..

آدم وقتی سریال پرستاران رو نیگاه میکنه میگه واقعا پرستار یعنی همین...

(حالا خدا کنه فردا کسی خودشو جلو بیمارستانا آتیش نزنه به عنوان اعتراض) اما باز این بچه رزمنده های هم اطاقی بودن که برای هم کم نمی گذاشتن و لگن برای هم جابجا می کردن .

راستی رفقای این دوره زمونه چقدر باسه هم از اینکارا می کنن و بعد طلبکار نمی شن؟..

شاید به خاطر همین مادر رو هم جزو رفقای بی کلک آوردن !!

آدم یه بار دیگه بچه می شه و کمک می خواد .دلش می خواد هر موقع وقت ملاقات می رسه مادرش رو بالا سرش ببینه..

خدا نصیب کسی نکنه اما این یه ذره رو نوشتم تا شاید حال و روز زخمی های قطع نخاعی و رو تختی رو یه ذره یاد کرده باشم ...