ده سال پیش در سرمقاله نشریه نوشتم <<رئیس جمهور آینده از شمع تا بنز بیت المال>>..

مقاله ای که خیلی ها از چپ گرفته تا راست آن را نگاهی رادیکال و آرمانی دست نیافتی و تندروی می انگاشتند...

آن زمان که شعار نه چپ نه راست عوامانه و غیر عملی می نمود..

عمله های راست و چپ طرح چنین شعارهایی را عبور از انقلاب معرفی می کردند در و این در حالی بود که آنها خود را معیار انقلاب می دانستند...

انحصار طلبی چپ و راست باعث زایمانی غیر طبیعی در جریان های سیاسی شد..

شعارهایی اساسی که سالها شرق و غرب و چپ و راست آنها را لیبرالیزه کرده بودند با اقبال عمومی مواجه شد...

عدالت عدالت و عدالت..

این شعار  را اگر هر یک از  افراد نزدیک به یکی از این دو جناح  سر می داد باور پزیر نبود چون با دستمال کثیف نمی شود شیشه را پاک کرد..

صف بندی تمام عیار چپ و راست در مقابل هم روزنه جاری شدن جوی عدالت را فراهم کرد...

جویی که می بایست تا امروز به رودخانه  و سیل مبدل می شد....

عیش  قدرتمندان و زرمندان به عزا تبدیل شد و  فقرا بازی را برده بودند

 اما..

شطرنج سیاست گویا بازی های  دیگری دارد...

امروز مهره های  سفید و سیاه با هم بازی می کنند نه بر هم..

و از فردا تیتر روزنامه ها شلیک می کنند...

چپ و راست در شطرنج هم دوپینگ می کنند آنها با مهره ای بی رنگ بازی می کنند..

کاش فقرا هم شطرنج بلد بودند!!!