صبح یک سر به مدرسه فاطمه باید می رفتم .حیاط مدرسه خلوت بود و زنگ خورده بود .یکی از بچه های کلاس اول از پشت میله های کلاس از طبقه دوم با شیطنت حیاط را نگاه می کرد..با دیدن من سر جایش بلند شد و دستی تکان داد و بعد به بغل دستی اش اشاره کرد او هم از جایش بلند شد. در یک چشم به هم زدن پشت پنجره پر شد از دختر بچه های کلاس اولی و همینطور پنجره های  کلاسهای دیگر هم  مملو از کله های مغنعه سفیدی شد که حالا همگی تکه ای از فیلم اخراجی ا را داد می زند..ای ول ایول  داش مجید رو ای ول..

بعد هم با یورش بچه ها به حیاط مدرسه آشوب شد...

دیر باز هم هفته قبل رفته بود استادیوم آزادی ده دقیقه ای استادیوم همین جمله را تکرار می کرد...شاید همه این بچه ها و جوانان و نوجوانانی که انها را هم همان شب در محفل قرانی مسجد حضرت مهدی دیدم  یک حس پیدا کرده اند ..فاطمه می گفت قرار شده یک نمره از نمره انظباط بچه ها کم کنند..

یک نمره که سهل است برای این همدلی حالا حالاها باید هزینه داد..اما چرا این بچه ها ؟..خدا کند معلم ها پشیمان شوند ...

خیلی خسته خودم را به فرودگاه رساندم ..مامور صدور کارت پرواز هم سی دی مخواهد اما من چیزی همراهم نیست و عذر می خواهم لبخندی می زند و می گوید شوخی کردم خودم از دستفروشها خریده ام ..